Men of straw - It pays to be a Non-Hindu in this Hindu Majority Nation

THE TIMES OF INDIA
22 March, 2011

Tarun Vijay

Face it squarely. All should have welcomed handing over the cases related to any kind of terror to NIA. Who cares? Anyone belonging to any colour, if found violating the Constitution should be brought to book. The best statement on it came from RSS stalwart and an icon of serving the destitute and the disadvantaged, Bhayyaji Joshi, who assured all help to the government to have such cases investigated. But the state power had some other ideas.

Was the real intention of a government that lies to the nation on WikiLeaks cables and survives, as Arun Jaitley put it aptly, on a political sin, honest?

This government facilitates traitors as simply as that. And punishes patriots in the hope that it would get some Muslim votes.

Look how a secessionist Geelani is facilitated in Delhi, given a platform to demand India's second partition and then allowed to stay on at the expense of Indians to participate in Pakistan Day, at the house of Pakistan's high commissioner in Delhi.

Afzal’s hanging is delayed deliberately to ensure Muslim votes. WikiLeaks cables, sent to Washington by American diplomats, corroborate what every sane Indian believes.

So is the case of handing over cases involving one set of people. The government of Lilliputians wants to prove something that must fetch it some Muslim votes.

They never tried to send the cases of ULFA, or NSCN, or Geelani-Arundhati Roy, or stone pelters of the valley who attacked the security personnel, to NIA. Never pursued the wealth looters who stashed their black money in Swiss banks.

That would have not fetched them what they wanted.

They treated Gujarat as an enemy country, mocked at its investment claims, as if money poring into Gujarat was meant for Pakistan. And now MP is on their list of assaults for obvious reasons.

One of their leaders shows a chestful of currency notes to a foreign diplomat. Nothing happens and the Prime Minister of the nation tries to obfuscate the issue.

Even Berlusconi appears more honest than our ruling elite.

A news story emanating from Srinagar, sent by a national news agency, said that there is an “allegation” that a Hindu temple has been ransacked and taken over by a mafia and a Hindu organization has demanded a CBI probe into that. Oh, too obliged that someone thought that this is news worth any notice. A brief mention, no name of the organization that demanded a probe, no name of the place where the temple was "allegedly" desecrated and no name of the leader of the Hindus who took up the cause, braving bullets.

Replace the term "Hindu temple" with the name of any other faith's place of worship and see the difference.

It pays to be a non-Hindu in this Hindu-majority nation.

Who is responsible for this sorry state of affairs where taking up a Hindu cause needs enveloping it in a secular parlance?

Where even the supposedly Hindu nationalists are shy of saying the word “Hindu” and a government, administration and the media empires led by those who still wear a Hindu name, feel hesitant to come out in support of justice and fair play, lest they should be “misunderstood” as being communal?

In a situation when temples are desecrated without creating a whimper in the capital and the Prime Minister gleefully hands over small apartments to Hindu refugees in their own independent country without saying a single word of assurance that they would someday go back home and a political opposition, barring a few exceptions keeps mum on the main player of all sinful activities that is tearing apart the society and its core, thanks should be given to a Assange and a Leftist editor, to keep the salt of democracy intact. In such times choosing to publish the cables means braving grave risk to his media empire when most of the brave hearts in media have turned “durbaris”.

Frankly, it may not be the case that the state power has chosen Hindus as its target –every patriot, every honest pursuer of policy and programmes feels let down today. A great nation that boasted of being the knowledge hub of the universe has become a billboard of the most corrupt land, while China has surpassed even the US in manufacturing.

We are nowhere near its economic prowess and military might. From shielding the corrupt and lying to Parliament, all such charges which were unimaginable till recently are flying on the face of our Prime Minister.

The aura is gone and men of straw seem to be holding a fort of sand.

This situation demands self-introspection by the Hindu leaders too. They have turned into mere observers and protesters. The UPA began its journey with the removal of the Savarkar plaque from Port Blair memorial and continued with assaults of the bridge that Rama built, keeping eyes wide shut on Kashmiri Hindus while pursuing a brazenly discriminatory appeasement policy for non-Hindus. If Hindus find themselves at such a receiving end, the blame must be borne by the leaders who claim they are Hindus. The entire babalog fraternity, and the so-called sirens, they are very rich and influential individually but a great failure collectively. They enjoy a power-packed list of devotees. Performing miracles. Running huge chains of colleges and “gau shalas”.

Just ask them what was the last issue they won for the Hindus? Driven by jealousies, hatred for each other, a killing spirit that survives on “unchecked” eavesdropping, and an uncanny intolerance of the intellectual inputs , the Hindus seem to be failing the Hindu cause once again, post-Ayodhya movement.

They chose not to answer the inconvenient issues of caste-based discriminations, keeping a silence on incidences like Mirchpur. They never addressed the issue why in India none of the so-called mainstream newspapers has been able to have a single scheduled caste editor or why no scheduled caste leadership is finding its way up the ladder in administration, industry and in any policy-framing group, in spite of being in a majority within the Hindu population of the country? Ironically except the RSS, none is besieged of the issue.

There are Hindus in the Congress and the DMK and the SP, the BSP too. Where is the concern for any Hindu cause among them?

When an MLA from Pakistan fled to India to protect his religious freedom, who spoke for him? Who supports the issue of taking on the main player of all that’s wrong in politics today? Why the eerie silence? The nation will, one day discuss the most horrendous case of backstabbing in our political life. Targeting Hindus is like targeting the last bastion of liberty and plurality. And it’s not being done by Arabs or Turks, but by India-born Hindus.

The temples and the gods are the same who were there when Karachi, Rawalpindi and Kabul were deserted. The men who had to flee those places leaving behind their gods unattended find their partners in today’s leadership that goes on sermonising on religious channels every morning. Just bubbles.

The same way, our honorable Prime Minister has failed the nation like a failed father. He has missed the bus of courage and forgotten that individuals are smaller than national interest and that history is necessarily very ruthless.

Black money in Swiss banks

A Surya Prakash



Neither Manmohan Singh nor the Government he heads is interested in bringing back to India the money that has been looted from this country.

In November 2010, President Laurent Gbagbo of Ivory Coast in western Africa made a bid to legitimise his dictatorship through an election. The voters, however, rejected him and chose his rival, Mr Alassane Ouattara, instead. Mr Gbagbo refused to honour the people’s verdict and hand over power to the winner despite pressure from the international community. In recent weeks, two other autocrats in the Arab world — President Zine El Abidine Ben Ali of Tunisia and President Hosni Mubarak of Egypt — have been forced to step down following mass uprising in their countries.

Apart from the growing anger against dictators in that part of the world, there is another thing that is common to all the three leaders — the freezing of their bank accounts and those of their associates by the Government of Switzerland. Following petitions from Ivory Coast and Tunisia, the Swiss Cabinet met last month and decided to freeze the assets of Mr Gbagbo and Mr Ben Ali. A similar decision was taken in respect of Mr Mubarak’s assets in Switzerland on the very day he stepped down from office.

Announcing these decisions, the President of Switzerland, Ms Micheline Calmy-Rey, declared that these bank accounts would be frozen initially for three years to enable the authorities in these three countries to initiate criminal proceedings against the leaders rejected by the people. The initiation of such criminal proceedings is a pre-condition for judicial assistance from Switzerland and for the return of the funds to the countries from which they were embezzled.

Switzerland is desperately trying to shed the image of a country that attracts dirty money from across the world and shields those who deposit such funds in its banks. The Swiss Government has, therefore, passed a new law which enables the Cabinet to block assets of dictators. Using the developments in the Arab World as an opportunity for an image make-over, Ms Calmy-Rey has said that Switzerland does not want its financial system to be used to park embezzled funds from poor countries.

Accordingly, Swiss banks have been directed to monitor these accounts and ensure that the account-holders do not withdraw funds from them. The European Union and the United States have also frozen the assets of Mr Gbagbo and Britain’s Serious Fraud Office is investigating if Mr Mubarak has stashed any funds in the UK.

Surely this is an opportune moment for us to go after Indian fraudsters who have parked funds in Swiss banks. However, the swift action taken by Switzerland, the European Union, Britain and the US only confirms our worst fears about the attitude of the UPA regime vis-à-vis black money and bank accounts of Indians in Switzerland and other tax havens. Virtually acting suo motu, the Swiss authorities have frozen the accounts of three fallen autocrats but our Government would like us to believe that the Swiss Government was uncooperative when we sought its help to freeze $ 8 billion stashed away by a Pune-based stud farm owner called Hasan Ali.

In other words, just acting on a tip-off, the bank accounts of three rulers are frozen by the Swiss Government, but the same Government is unmoved by the entreaties of the Government that represents the second largest country and one of the fastest growing economies in the world. Such is the pusillanimity of the Government headed by Mr Manmohan Singh that even a principality like Liechtenstein, which is smaller than Gurgaon, has been cocking a snook at us and refusing to cooperate. Clearly there is something wrong somewhere. Why is Mr Singh unwilling to act against those who have looted the country?

The Task Force appointed by the BJP to examine this issue says that global financial institutions like the International Monetary Fund estimate the quantum of black money lodged in tax havens at $ 18 trillion. Of this, around $ 500 billion (`25 lakh crore) belongs to India. The US and several other countries have pressured the Swiss Government to disclose details of black money salted away by their citizens in Swiss banks. The US, for example, coaxed, cajoled and eventually threatened UBS Bank in Switzerland to part with details of accounts held by 4,450 Americans. It is estimated that the unaccounted wealth stashed away in these accounts was of the order of $ 18 billion.

France and Germany have followed suit. The latter turned its attention to Liechtenstein, which survives on the money lodged in its banks by fraudsters from across the world. It bribed an employee of LGT Bank in Liechtenstein and obtained details of black money parked in that bank. Germany later offered to share the data with all countries; many European nations grabbed the offer. But there were Governments, including ours, which trembled at the thought of securing this information. Mr Singh was probably petrified at the thought of obtaining the names of account-holders lest his mentors and benefactors figure in the list.

However, despite our reluctance, the Government of Germany thrust the list on us but the Government of India treats the information as ‘confidential’ because it feels duty-bound to safeguard the fundamental right of crooks to privacy. Strangely, though the issue at hand is money-laundering, the Government is desperately trying to dilute the offences committed by these account-holders by pretending, as in the case of Mr Hasan Ali Khan, that these are merely cases of tax evasion.

There can be little doubt now that the skeletons tumbling out of the Union Government’s cupboards over the last six months have done incalculable harm to the credibility of the ruling coalition and substantially eroded the mandate given to it by voters in May 2009. But the recent development vis-à-vis the freezing of the accounts of those who are accused of embezzling funds from Egypt, Tunisia and Ivory Coast has completely unmasked Mr Singh and the Government he heads.

The explanations and excuses offered by Mr Singh for his inability to bring back the black money stashed away by Indian politicians and businessmen in Swiss banks and in the 70 tax havens across the world will no longer hold water. Unless the Supreme Court steps up the pressure and compels the Government to act, Bharat’s swabhiman will be at stake.

Trapped in Hatred

Balbir Punj


Pakistan is caught in a vortex of jihadi violence for which it has only itself to blame. A country founded on the ideology of hate couldn’t have fared any better.

The recent spate of violent incidents in Pakistan has left the uninitiated, particularly the peaceniks, shocked, startled and dazed. The internecine war between various jihadi groups in the name of Islam continues unabated. Fundamentalists are also targetting what remains of religious minority communities, particularly Hindus, in Pakistan. In the process, the country is falling apart and is being increasingly seen as a failed state by the rest of the world.

The seeds of the spiralling violence were sown in the very ideology which led to Pakistan’s creation. The demand for an independent Islamic state in the Indian sub-continent was fuelled by two factors — pride in their past among Muslims and their fear of the future in a Hindu-dominated India.

The Muslim elite of pre-partition India that provided leadership to the Muslim masses was caught in a time warp and dreamed of reliving the Mughal glory. After the departure of the British, the prospects of competing with the Hindus (whom they had ruled) in a democratic set-up as equals frightened them. British imperialists and Indian Communists helped the Muslims to divide India.

Hate drove the Muslim League in the 1940s and led to the birth of Pakistan. In those days, it was hatred towards Hindus and Sikhs. After the creation of Pakistan, successive regimes in Pakistan have survived on hate — the objects of their hatred have changed over the decades. In a sense, hate unites the idea and the ideologues of Pakistan.

Mohammed Ali Jinnah, a non-practising, Westernised Muslim, did not get the support of his community so long as he was secular. After his historic split with the Congress and the Muslim League’s adoption of the two-nation theory, he emerged as the ‘sole spokesman’ of the sub-continent’s Muslims. Jinnah articulated what his new-found constituency wanted him to say; hence his denunciation and repudiation of India’s age-oldvalues of universal brotherhood and religious pluralism.

Jinnah’s concept of a Muslim majority ‘secular’ Pakistan was consistent with the aspirations of the Muslim masses who had forced partition on India to realise their dream of acquiring for themselves a ‘land of the pure’. It stood to logic that in such a land there could not be any space for the ‘non-pure’. The cleansing of the religious minority communities is rooted in this perception of Pakistan among Pakistanis. With each step in militarising Pakistan came the strengthening of its jihadi ideology and the institutions that have fuelled hatred at home and abroad.

This is best exemplified by civilian rulers and military dictators competing to prove who is a stronger defender of Islam. Zulfiqar Ali Bhutto stumped the Generals after the break-up of Pakistan and the birth of Bangladesh, and promised an ‘Islamic Bomb’. Later, he was sacked and hanged by General Zia-ul-Haq who became Pakistan’s most rabid military ruler. Gen Zia then set about the task of Islamising Pakistan and creating a social, economic and political order in which only fanatics could survive.

Today, the Pakistani military sets the terms and the mullahs define the socio-political agenda for the Government to follow. The military and the mullahs compete as well as co-operate to be the effective rulers of the country. As a result, Pakistan’s so-called ‘civil society’, which was in the forefront of the movement against General Pervez Musharraf, has now gone silent.

The nature of the killings and the Pakistani Government’s helplessness in the face of this upsurge of Talibani terror explain the predicament of that country. The military that funds part of the mullah-inspired militancy uses it to scare away the Americans who have to depend increasingly on the military leadership as a counter-balance the mullahs. All the stakeholders in Pakistan seem to be investing in violence and disorder as the Americans, who need Pakistan to support their operations in Afghanistan, wring their hands in despair. Meanwhile, Pakistan descends into deepening chaos.

What is not only surprising but also alarming is that in our own country neither Muslim leaders nor pseudo-secularists who pander to the orthodoxy and shut their eyes to the jihadi mindset do not seem to be interested in drawing any lessons from the developments in Pakistan.

Islam is a minority religion in Europe but decades of pseudo-secularists ignoring the jihadi mindset has resulted in a serious threat of terrorism overwhelming the elected Governments and undermining the liberal societies of Britain, Germany, France and other European nations. Mr David Cameron in Britain, Mr Nicholas Sarkozy in France and Ms Angela Merkel in Germany are now loath to praise multiculturalism that has become a convenient cloak for Islamic fanaticism and Muslim separatism. There is greater appreciation now in Europe of the problems posed by exclusivism and bigotry in the name of faith.

But in India nothing has changed. We still continue to treat Muslims as an exclusive community and their institutions as beyond Government’s control although they are funded by the public exchequer and with taxpayers’ money. A case in point is the absurd designation of Jamia Millia Islamia, a Central university funded by the Government of India, as a minority institution. That this negates the urgent need for liberal, cosmopolitan centres of learning is of no consequence to those who promote Muslim exclusivism. This in turn has led to the growth of fanaticism among a section of India’s Muslims spread across the country. For instance, the 80 absconding SIMI activists come from different States.

It is for the Muslim leadership and secularists to answer the question why the jihadi mindset finds empathy in their community in several districts of the country. Azamgarh in Uttar Pradesh, the Malabar region of Kerala, the Kashmir Valley are some of the places where it is most evident.

Meanwhile, life has come full circle for Pakistan. Hate is a poor glue to keep people together.

A mysterious reluctance

A Surya Prakash


It remains a mystery as to why Manmohan Singh took so long to accept the demand for a JPC inquiry into the 2G Spectrum scam.

Much like the reluctant bridegroom who is kidnapped and dragged into the mandap kicking and screaming and married to the daughter of a mafia don in the badlands of Bihar, the Prime Minister, Mr Manmohan Singh, has, much against his will and with the utmost aversion, given in to the Opposition’s demand for the constitution of a Joint Parliamentary Committee to inquire into the 2G Spectrum scam.

Going by his statements, the Prime Minister’s discomfort is obvious. He suddenly finds that much of the goodwill that he had earned as a ‘clean’ politician has evaporated over the last six months and, for reasons best known to him, he fears that a full-fledged JPC inquiry will further undermine his position. In his view, his conduct is above reproach while all others — the media, the Opposition, some of his Ministers and his coalition partners — are blame-worthy on one count or the other. Therefore, like the reluctant bridegroom who goes through the rituals while someone holds a gun to his head, Mr Singh behaved as if he was doing something under duress as Parliament went through the formality of constituting the JPC.

Mr Singh gave vent to his annoyance over the JPC issue a few days before the opening of Parliament and reiterated some of these arguments when the matter came up in the Lok Sabha. According to him, the media is to blame for all the muck-raking that it has been doing since last September. He told editors of television news channels that as a result of the media’s focus on these scandals “an impression has gone round that we are a scam-driven country” and that such coverage is willy-nilly “weakening the self-confidence of the people”.

Therefore, he wanted the foot soldiers of the media to return to their barracks (in the national interest) because it is not good to “focus excessively on the negative features” as this will only result in the people losing their self-confidence. Mr Singh’s media advisory was much like that of Mrs Indira Gandhi. This was her view of the media, too, in the 1970s around the time her position as Prime Minister became untenable.

The Prime Minister’s next target has been the Bharatiya Janata Party. This party, he says, has been raking up the 2G Spectrum scandal because his Government proceeded against a Minister in the Gujarat Government headed by Mr Narendra Modi. No one who has an understanding of politics will ever take Mr Singh’s theory seriously.

First, no political party will make such a disproportionate trade-off and let go of the biggest scandal the country has seen merely to secure some legal relief for a Minister in a State Government. Second, even if the BJP was willing, the others in the Opposition and the media — both of whom are sensing a kill — would ever let go. Further, is not the Prime Minister aware that the Supreme Court is monitoring the case involving the 2G Spectrum scam? Will the court back off if the BJP ‘loses interest’?

Meanwhile, Mr Singh has been repeatedly asserting that neither he nor his Government has done any wrong. He wrote letters to the Telecom Minister, listed a number of issues and mentioned a number of concerns. A Raja, the then Telecom Minister, said auction of spectrum was not suggested by either the Telecom Regulatory Authority of India or the Telecom Commission, arguing, “It (auction) will not give level playing field for new players.”

Further, Mr Singh found nothing wrong in the licence-holders making a killing soon after getting the allotment. “The basic policy was as per prevailing practice — I don’t know the motivations of those who got licences (and sold their equity for higher prices ). If they have to roll out, they need money, they can do so by selling equity or by borrowing money,” he has said. Even more preposterous has been his comparison of spectrum subsidy with subsidy on food and fertilisers.

Finally, the Prime Minister has shifted the blame onto his coalition partners. “There is a coalition dharma in coalition politics — some compromises have to be made in managing coalition Governments,” he told the news television editors. In Parliament, Mr Singh has repeated this theme and said the Government agreed to a JPC “as the country can ill-afford disruption of the crucial Budget session”.

The Prime Minister’s protestations and stiff resistance to a JPC inquiry go against established traditions in democracies and in our Parliament as well. Not only have we had three JPCs until now, we have seen the enlargement of Parliament’s powers and responsibilities through two of them.

The JPC that was set up in August 1992 to inquire into irregularities in securities and banking transactions set new benchmarks for parliamentary scrutiny. Since Direction 99 of the Directions of the Speaker says a Minister shall not be called to a committee of this nature, the chairman of the JPC made a special request to waive this rule. The Speaker granted the request “in view of the uncommon nature of the case and the views expressed by leaders of all political parties”.

Armed with this power, the JPC called for information in writing from as many as 10 Ministers and former Ministers (Mr Manmohan Singh, B Shankaranand, VP Singh, Mr Yashwant Sinha, SP Malaviya, Madhu Dandavate, Chinta Mohan, Madhavarao Scindia, Mr ND Tiwari and Mr P Chidambaram). It also recorded the evidence of three of them including that of Mr Manmohan Singh, the then Finance Minister.

Yet another JPC which adopted this approach was the one constituted in April 2001 to look into “the stock market scam and matters relating thereto”. This JPC too sought waiver of Direction 99 of the Speaker. It said it wanted to call for information from some Ministers. With the Speaker’s permission, it called for written statements from two Ministers and two former Ministers and later recorded their evidence. Mr Singh and Mr Chidambaram appeared before this JPC as well.

Given the fact that 14 Ministers and former Ministers have been summoned by JPCs in the past and Mr Singh has appeared before two of them, the Government’s obstinacy vis-à-vis a JPC inquiry into the 2G Spectrum scam is certainly inexplicable. And after agreeing to set up a JPC, there was no logic to the Government’s initial move to limit the size of the committee to 21 when the earlier committees had 30 members each.

Hopefully, since Mr Singh refuses to come clean, the JPC inquiry and the investigations monitored by the Supreme Court will one day throw light on his reluctance to have the 2G Spectrum scam investigated.

Source : http://dp.4cplus.net/322809/A-mysterious-reluctance.html (The Pioneer)

Silent invasion of India

http://www.dailypioneer.com/310162/Silent-invasion-of-India.html

• Practitioners of cynical politics and preachers of tolerance have convinced us illegal immigration from Bangladesh is a myth. It’s a grim reality.

Those who stand to gain from the votes of India’s bogus citizens as well as those who believe that there is nothing sacred about nationality, leave alone the nation, have successfully struck the issue of illegal immigration from Bangladesh off the agenda of public discourse. Practitioners of cynical vote-bank politics and fake secularism, who also happen to extol tolerance of the intolerable as the litmus test of liberalism, have united to erase what should have agitated every Indian from the collective consciousness of this nation. And they have succeeded in doing so. Nothing else explains why illegal immigration from Bangladesh finds no mention in either political debate or policy deliberation. Any effort, no matter how feeble, to raise the issue is met not only with fierce resistance but slander and worse.

Yet, the indisputable fact is that Assam and the other States in India’s North-East, as also West Bengal and Bihar, continue to face a relentless tide of illegal immigrants from Bangladesh. This ‘silent invasion’ by millions of people over the years has been encouraged by the Congress and the CPI(M), apart from their ‘natural’ allies, who swear by virtuous secularism and high falutin constitutionalism only to violate it in practice. Illegal immigrants are not only encouraged by these parties to enter India they are also provided with ‘documents’ to help them settle on land that belongs to others. Their names are entered on voters lists, thus creating a vast vote-bank of aliens who legally have no right to vote in India. This fraud has been perpetrated over the decades and the Congress has been its beneficiary in Assam while in West Bengal the Left has used Bangladeshis to inflate its vote-share significantly. Elsewhere, others have been similarly tempted.

After the Assam Accord of 1985, the Illegal Migrants (Determination by Tribunal) Act — popularly known as the IMDT Act — was passed with the explicit purpose of detecting and deporting Bangladeshis from Assam. However, the IMDT Act failed to serve its stated purpose due to several inherent flaws, among them placing the burden of proving a person’s nationality on the state instead of the individual. In 2005, the Supreme Court struck down the IMDT Act as unconstitutional, while observing, “There can be no manner of doubt that the State of Assam is facing external aggression and internal disturbance on account of large-scale illegal migration of Bangladeshi nationals and it becomes the duty of the Union of India to take all measures for protection of the State of Assam because it poses a threat to the integrity and security of the North-Eastern region.”

The Supreme Court directed the Government to deal with all cases of illegal immigration in accordance with the Foreigners Act as well as the procedure prescribed by the Foreigners (Tribunals) Order of 1964. And what did the UPA Government do? A year later, in 2006, it slyly amended the Foreigners (Tribunals) Order of 1964 so that the Foreigners Act would not apply to Assam. In other words, illegal immigrants would remain undetected and undeported. Not to be deterred by this sleight of hand by the Congress-led regime in New Delhi in collusion with the party’s Government in Dispur, the Supreme Court ruled in December 2006 that “the amendment by the 2006 order has been issued just as a cover-up for non-implementation of the earlier direction of this court... We have to lament once again that there is a lack of will in the matter of ensuring that illegal immigrants are sent out of the country”. The Supreme Court quashed the 2006 order and once again directed the Union Government and the Government of Assam to “forthwith implement” its 2005 direction to detect and deport illegal immigrants under the Foreigners Act.

There may not be sufficient political will to detect and deport foreigners from Indian soil, but there’s tremendous will to protect illegal immigrants. In Assam, street violence was manufactured by the Congress to halt detection of Bangladeshis under the Foreigners (Tribunal) Order of 1964. Faced by a mob baying for the blood of officials, the police fired to disperse the rioters. The next day Chief Minister Tarun Gogoi ordered a halt to the process. And thereby hangs a tale of subversion. In West Bengal, the situation is no better. The CPI(M) has not even bothered to generate violence to stop the detection and deportation of Bangladeshis; it has simply instructed its cadre to facilitate their settlement as ‘Indian nationals’, often at the expense of genuine citizens: Bengali farmers have woken up in the morning to find Bangladeshis squatting on their land; shops and small businesses have changed hands through distress sale engineered by the party faithful; homesteads left vacant for a day have been grabbed.

The demographic change caused by illegal immigration is irrefutable. Census reports between 1971 and 2001 reflect significant imbalance in the growth of Hindu and Muslim populations in Assam and West Bengal compared to the national average. This abnormal trend confirms that illegal immigration is both unrestricted and unabated. The demographic change caused by illegal immigration has had serious security, political, social and economic consequences. Illegal Bangladeshi immigrants live in ghettos and are prone to religious extremism, and are thus easy recruits for terrorist organisations aided and abetted by Pakistan. Those immigrants who move on to other States across India carry with them radical views and many serve as scouts and foot soldiers for ISI-backed terrorist outfits like HuJI and LeT.

The demographic disbalance that has resulted from illegal immigration has begun influencing the outcome of elections in a large number of Assembly and Lok Sabha constituencies. With immigrants voting en bloc for their political patrons, the chances of other contestants are automatically reduced and even wiped out. This has created an uneven playing field and gives an unfair advantage to the Congress and the Communists. A set of statistics from Assam will demonstrate this point. In 1991 there were 1.18 crore voters in Assam. By 2001, this had increased to 1.44 crore voters; in 2010, the State had 1.79 crore voters. An increase of 61 lakh voters in two decades is by no means accounted for by natural growth of the State’s population.

This phenomenon is not limited to the North-East, West Bengal and the border districts of Bihar. In cities like Delhi, Mumbai and even Jaipur, illegal Bangladeshi immigrants have begun to make their presence felt at election time.

The social impact of this silent invasion is two-fold. First, there is subterranean rage against illegal immigrants and the demographic change caused by them which, in turn, often leads to conflict and violence. The rioting at Deganga in West Bengal on the eve of Durga Puja last year illustrates this trend. Second, both majority and minority communities develop a siege mentality which feeds on fear and insecurity. This is least desirable. Linked to this is the economic aspect of illegal immigration. Local wages, especially in the unskilled sector, are being undercut; farmland is being encroached upon; and urban slums are coming up at an alarming rate. In many ways, Bangladesh is turning into India’s Mexico. Tragically, the Government chooses to ignore the reality; the media pretends the reality does not exist. Such are the wages of ‘tolerance’.

-- Follow the writer on: http://twitter.com/KanchanGupta. Blog on this and other issues at http://kanchangupta.blogspot.com. Write to him at kanchangupta@rocketmail.com

64 సంవత్సరాల మన స్వతంత్ర భారతం

Source : http://www.lokahitham.net/2011/09/64.html

ఆగస్టు 15 నాడు 'లైవ్ ఇండియా' టివి చానెల్ లో ప్రసారమైన అంశాల ఆధారంగా

భారతదేశం భవిష్యత్తుపై ఆశతో, సమాజ శరీరానికి అయ్యిన గాయాలతో.. నెత్తురోడుస్తూ.. మౌంట్ బాటెన్ కుయుక్తులతో.. మత పరంగా విభజింపబడి.., లక్షలాది శవాల మధ్యన.. 1947 ఆగస్టు 15 న బ్రిటిషు వారి నుండి స్వాతంత్ర్యాన్ని పొంది 1950 లో రాజ్యాంగాన్ని నిర్మించికొని సకల మర్యాదలతో మౌంట్ బాటెన్ కు వీడ్కోలు పలికింది.

సర్దార్ పటేల్ మొక్కవోని దీక్షతో విడిపోయిన హృదయాలను అతికించి, జన సామాన్యాన్ని కలిపారు. 1951 అక్టోబర్ 25 న రాజ్యాంగం అనే నిబద్ధతను ఏర్పరచుకొని రాజకీయ విలువలను ఏర్పరిచే ప్రయత్నంతో మొట్టమొదటి ఎన్నికలను హిమాచల్ ప్రదేశ్ లో చీని, అంగీ అనే వోటర్లు వోటు వేయడంతో ప్రపంచంలో అతి పెద్ద ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థకు బీజం పడింది.

1951 లో జరిగిన మొట్టమొదటి ఎన్నికలలో ఒక వోటుకు కేవలం 98 పైసలు ఖర్చయ్యాయి. ఈ ఎన్నికలలో 2438 మంది ఎంపీలుగా ఎన్నికయ్యేందుకు పోటీ పడ్డారు. పదిహేడు కోట్ల మంది వోటర్లు మొదటి పార్లమెంటు ఎన్నికలలో వోటు హక్కు వినియోగించుకున్నారు. ఈ ఎన్నికల్లో శ్యాంప్రసాద్ ముఖర్జీ, నెహ్రు, జయప్రకాశ్ నారాయణ వంటి హేమాహేమీలు దేశ వ్యాప్తంగా పర్యటించి ప్రజాస్వామ్యానికి ఊపిరులూదేందుకు కృషి చేశారు.

శాంతీ-శాంతీ అనే భ్రమ, ప్రపంచ నిజాలు 1962 చైనా యుద్ధంతో నెహ్రూకు తెలిసొచ్చాయి. ఆ తరువాత లాల్ బహదూర్ శాస్త్రి నేతృత్వంలో జైజవాన్ - జైకిసాన్ నినాదంతో కర్షకుడికి, యుద్ధంలోని సైనికుడికి గౌరవమిచ్చే సమాజ నిర్మాణానికి ప్రయత్నాలు జరిగాయి. హరిత విప్లవంతో దిగుబడి పెంచి వ్యవసాయం లాభ దాయకమయ్యేలా, అందరికీ ఆహారం అందేలా ప్రణాళికల స్వరూపాన్ని లాల్ బహదూర్ నాయకత్వం రెండేళ్లలో దేశానికి అందించింది.

అనుమానాస్పద పరిస్థితులలో శాస్త్రీజీ మరణించడంతో ఇందిర ప్రధానిగా ఎన్నికైంది. 1971 లో పాకిస్తాన్ పై యుద్ధం జరిగినప్పుడు ఇందిర తెగువ చూపి బంగ్లాదేశ్ కు ప్రాణం పోసినా, మరల శాంతి మాయలో చిక్కుకొని కాశ్మీర్ గాయాన్ని మాన్పించే చక్కటి అవకాశాన్ని వదులుకొని కాళ్ళ బేరానికి వచ్చిన పాకిస్తాన్ ను వదిలిపెట్టింది. అప్పటి వరకూ ప్రపంచమంతా ఆదర్శంగా తీసుకున్న ప్రజాస్వామ్యం.. 1975 లో స్వార్ధ ప్రయోజనాల కోసం, నియంతృత్వ పోకడలతో ఇందిరాగాంధీ ప్రజాస్వామ్య జీవనాన్ని అపహాస్యం చేస్తూ స్వేచ్చాయుత జీవనాన్ని చీకట్లోకి నెడుతూ, ఒక సంవత్సరం ఎనిమిది నెలల పాటు ఎమర్జెన్సీని విధించడంతో..

సహజంగా చలిత పరిణామం కలిగిన, వెలుతురుని ప్రేమించే సగటు భారతీయుడు సృష్టించిన అలల తుఫానుకు, యువరక్తపు చైతన్యములో ఎగిసిన అలలు సమాజ సముద్రం లో ప్రజాస్వామ్య తుఫానుగా మారి, ఎమర్జెన్సీ తొలగి 1977 లో మొదటిసారి కాంగ్రెసేతర ప్రభుత్వం ఏర్పడింది.

ఆ తరువాత రాజీవ్ గాంధీ, వి.పి.సింగ్, చంద్ర శేఖర్, పీవీ నరసింహారావు, దేవగౌడ, అటల్ బిహారీ వాజపాయ్ ల సారధ్యములో ప్రజాస్వామ్యంలో కొత్త కొత్త పాఠాలను నేర్చుకొంటూ ఇటలీ వనితను ప్రధాని కాకుండా ఈ ప్రజాస్వామ్యం అడ్డుకోగలిగి, ప్రస్తుతం మన్మోహన్తో కలిపి ఇప్పటి వరకూ 13 మంది ప్రధాన మంత్రులను, 370 కి పైగా ముఖ్యమంత్రులను, 7900 లకు పైగా పార్లమెంటు సభ్యులను, 50100 కి పైగా ఎం.ఎల్.ఏ. లను ఎన్నుకొని బహుముఖ ఆలోచనలతో, స్వేచ్ఛాయుత సమాజంతో అందరినీ కలుపుకొంటూ, 80 % వోటర్ల హాజరుతో, కాశ్మీరు నుంచి కన్యాకుమారి వరకు, కుగ్రామంలోని వోటరు అభిప్రాయాన్ని కూడా గౌరవిస్తూ, వోటరు గుర్తింపు కార్డులతో, సరికొత్త వోటింగు యంత్రాలతో, ఒకవైపు ఆరోపణలతో, రిగ్గింగులతో, విభజన రాజకీయాలతో, మరొక వైపు స్వేచ్చతో, ఐక్యతతో, అందరి అభిప్రాయాన్ని గౌరవిస్తూ, ఎగ్జిట్ పోల్ ని అవహేళన చేస్తూ వోటరు దేవుడు ప్రజాస్వామ్యాన్ని నిలబెడుతూనే ఉన్నాడు.

కులాల శాతానికి, మతాల బుజ్జగింపులకు తాను లొంగనని, స్వచ్ఛమైన నాయకత్వం ఉంటే మార్పు తెస్తానని వోటర్లు ఎన్నోసార్లు రుజువు చేసారు...,

1951 లో వోటుకు 98 పైసలు ఖర్చు అయితే ఇప్పుడు వోటుకు 250 రూపాయలు ఖర్చు కావడం విశేషం. అరవై ఏళ్ళయినా గరీభీ హఠావో నినాదం ఇంకా ఒక అజెండాగా ఉండడం మనం తీవ్రంగా ప్రశ్నించుకోవలసిన విషయం.

- జి.ఎల్.యెన్.

మెల్లగా మునుగుతున్న టైటానిక్ నౌక - అమెరిక ఆర్థిక వ్యవస్థ

Source : http://www.lokahitham.net/2011/09/blog-post_1379.html

అమెరికా అంటే భూతల స్వర్గం. ఆ దేశ కరెన్సీ 'డాలర్' చేతిలో ఉంటే ప్రపంచంలో ఎక్కడైనా ధీమాగా తిరగొచ్చు. నిశ్చింతగా ఉండొచ్చు. 30 , 40 ఏళ్ళపాటు ప్రపంచాన్ని అమెరికా శాసించిన తీరుకు అద్దం పట్టే వ్యాఖ్యలివి. ఇప్పుడు దిర్బేధ్యమనుకున్న అమెరికా కోటకు బీటలు వారుతున్నాయి. జార్జి బుష్ హయంలోనే అమెరికా పతనం మొదలైంది. బుష్... ఆసియాలో యుద్ధాలకు దిగి... ట్యాక్స్ రేట్లు తగ్గించడం వల్ల ఖర్చులు పెరిగిపోయాయి. బడ్జెట్ లోటు ఎక్కువైంది. ఆ మేరకు ఆదాయం పెరగలేదు. ఫలితంగా 2007 లో భయంకరమైన ఆర్ధిక సంక్షోభం అమెరికాను చుట్టుముట్టింది. బరాక్ హుస్సేన్ ఒబామా వచ్చేనాటికి పరిస్థితి ఏమాత్రం బాగాలేదు. గడ్డుకాలం నుండి గట్టెక్కిస్తాడనుకున్న అమెరికన్ల ఆశలు అడియాసలవుతున్నాయి.

ఒబామా అధ్యక్ష పీఠం చేపట్టినప్పటి నుంచి చోటు చేసుకున్న నాలుగు ప్రధాన ఘట్టాలు :

1 ) గల్ఫ్ ఆఫ్ మెక్సికోలో చమురు భారీ ఎత్తున సముద్రం పాలైంది. అక్కడి పర్యావరణానికి తీవ్ర నష్టం వాటిల్లింది. నష్ట నివారణలో ఒబామా సమర్ధంగా వ్యవహరించలేకపోయారు.

2 ) అమెరికా ఆరోగ్య రంగంలో ఒబామా చేపట్టిన సంస్కరణలు పెనుమార్పులు తీసుకొస్తాయని, భారీ సంఖ్యలో ఉద్యోగాలు వస్తాయని అంచనా వేశారు. కానీ అవి ఏవీ నిజం కాలేదు.

3 ) మూడో అతిపెద్ద ఘట్టం ఏమిటంటే ఒసామాబిన్ లాడెన్ ను మట్టుబెట్టడం, ఈ ఒక్క కారణంతో ఒబామా పోగొట్టుకున్న కీర్తిని కొంతమేరకు తిరిగి పొందారు.

4 ) నాలుగో అతిపెద్ద ఘటన రుణ పరిమితి పెంపు. AAA రేటింగ్ కోల్పోవడం వలన అమెరికా రుణాలమీద చెల్లించాల్సిన వడ్డీ పెరుగుతుంది. దీనివల్ల అమెరికా ఆర్ధిక వృద్ది రేటు తిరోగమనంలోకి వెళ్ళే అవకాశముంది. అంటే 2007 నాటి ఆర్ధిక మాంద్యం మరోసారి అమెరికాను చుట్టుముట్ట వచ్చన్నది విశ్లేషకుల అంచనా. అమెరికా తిరోగమనానికి స్పష్టమైన సంకేతం ఆ దేశపు రేటింగ్. చరిత్రలో ఎన్నడూ లేని విధంగా అమెరికా రేటింగ్ డౌన్ గ్రేడ్ అయ్యింది. రేటింగ్ తగ్గి పోవడంతో ఆ దేశ ఆర్ధిక వ్యవస్థ పెనం మీది నుంచి పొయ్యిలోకి పడ్డట్లయింది.

AAA రేటింగ్ ప్రపంచంలోని అత్యుత్తమ రేటింగ్. ఈ రేటింగ్ కోసం దేశాలు, కంపెనీలు కలవరిస్తాయి. AAA రేటింగ్ ఉన్న దేశాలు భద్రతకు మారుపేరుగా ఉంటాయి. వీటికి అప్పు ఇచ్చేందుకు ఏ దేశమూ, ఏ సంస్థా వెనుకాడదు. ప్రపంచంలో కేవలం 20 దేశాలకు మాత్రమే ఈ టాప్ రేటింగ్ ఉంది. అమెరికా ఇప్పుడు ఆ రేటింగ్ ను కోల్పోయింది.

ప్రపంచానికి పెద్దన్నగా పేరు తెచ్చుకున్న అమెరికా రేటింగ్ తగ్గితే ఆ ప్రభావం ప్రపంచంలోని అన్ని దేశాల మీదా ఉంటుంది. అమెరికా నుండి ఇతర దేశాలకు బిజినెస్ తగ్గిపోతుంది. ఇండియన్ ఐటి కంపెనీలకు కూడా ఆదాయం తగ్గే అవకాశం ఉంది.

టైటానిక్ నౌక మెల్లగా సముద్రంలో మునుగుతున్నట్లుగా ఉంది అమెరికా ప్రస్తుత పరిస్థితి. స్థూల జాతీయోత్పత్తిలో అమెరికా అప్పులు 99 శాతానికి చేరుకున్నాయి. అమెరికా గడ్డు పరిస్థితికి ఈ గణాంకాలే నిదర్శనం.

- హంసిని

మన చరిత్రను తెలుసుకుందాం - 9 వ భాగం

మణి కలం నుండి

ధారావాహికం - 9 వ భాగం

----------------------------------------------------------------------

ప్రాచీన క్షాత్ర పరంపర కలిగిన మన భారతీయ సమాజం నిన్న మొన్న కళ్ళు తెరిచిన విదేశీ జాతుల చేతులలో వోడి, వారికి తల వంచి వారి పరిపాలనకు లోబడవలసిన పరిస్థితి ఎందుకు వచ్చింది? ఎలా వచ్చింది? తెలుసుకుందాం? చదవండి ! మన చరిత్రను తెలుసుకుందాం ! ధారావాహిక ప్రతి నెల.

----------------------------------------------------------------------

విద్యారణ్యస్వామి - విజయనగర సామ్రాజ్యం

తెనుగు సీమను పదిహేను శతాబ్దాల పాటు శాతవాహనులు, ఇక్ష్వాకులు, బృహత్పలాయనులు, ఆనంద గోత్రికులు, విష్ణు కుండినులు, తూర్పు చాళుక్యులు, కాకతీయులు మహా వైభవంతో పరిపాలించారు. అమీర్ ఖుస్రూ, మార్కో పోలో వంటి వారి వ్రాతలు ఆనాటి ఆంధ్ర దేశపు సిరిసంపదలను, వైభవాన్ని వర్ణిస్తున్నాయి. కాకతీయ సామ్రాజ్యపు పతనంతో ఆంధ్ర వైభవం నేలకూలింది. అప్పుడు ఆంధ్ర దేశమే కాక దక్షిణ భారత దేశంలోని హిందూ రాజ్యాలన్నీ ముస్లిం సైన్యాల దాడుల్లో పతనమై పోయాయి. ఈ ఉత్పాతాన్ని ఎదుర్కొని దక్షిణ దేశమంతటినీ విముక్తం చేసి హిందూ ధర్మాన్ని రక్షించి పునరుద్ధరించిన ఖ్యాతి తెలుగు వాడిది. ఆంధ్ర బ్రాహ్మణ కుటుంబం లో జన్మించిన విద్యారణ్య స్వామి తపోబలంతో, సహకారంతో హంపి విజయనగరం స్థాపించబడింది. ఆ సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించిన హరిహర రాయలు, బుక్కరాయలు తెలుగు వారు. కాకతీయ ప్రతాప రుద్రుని ఆస్థానంలో పనిచేసిన వారు.

తెలుగు యోధులు

తెలుగు గడ్డను ముస్లిం ఆక్రమణ నుంచి, దౌర్జన్యాల నుంచి విముక్తి చేసి తెలుగు రాజ్యాలను స్థాపించిన ముసునూరి సోదరులు (ఓరుగల్లు రాజ్యం), ప్రోలయ వేమారెడ్డి (అద్దంకి రెడ్డి రాజ్యం), రేచెర్ల సింగమనీడు (ఆమనగల్లు వెలమ రాజ్యం) - వీరందరూ ఎల్లకాలం ఆరాధించుకో దగిన తెలుగు యోధులు, ఆదర్శ వీరులు.

అంతఃకలహాలు - తెలుగు వైభవ పతనం

ఈ తెలుగు రాజులు పరస్పర స్నేహంతో తమ తమ రాజ్యాలను పాలించుకొని ఉంటే తెలుగు వైభవం మరొక్క వెలుగు వెలిగేది. కాని త్వరలోనే ఈ రాజ్యాల మధ్య అంతఃకలహాలు మొదలయ్యాయి. వీటిని ఆసరాగా చేసుకొని గుల్బర్గా సుల్తాను హసన్ గంగూ బహమనీ ఓరుగల్లు రాజ్యంపై దండెత్తి కృష్ణా నది వరకు గల ప్రాంతాన్ని ఆక్రమించుకున్నాడు. ఈసారి ముసునూరి కాపయ నాయకుడికి ఇతర హిందూ రాజులు సాయం రాలేదు. చేసేది లేక అతడు ఆక్రమిత ప్రాంతాలను, గొల్లకొండ అనే సైనిక స్థావరాన్ని బహమనీ సుల్తానుకు సమర్పించుకుని సంధి చేసుకున్నాడు. ఆ గొల్లకొండ గ్రామమే ఆ తరువాత గోల్కొండగా, హైదరాబాదుగా వృద్ధి చెందింది. వెలమ రాజులు, రెడ్డిరాజులు ఒక శతాబ్దం పాటు నిరంతరమూ అంతర్యుద్ధాలు సాగించి ఒకరినొకరు నాశనం చేసుకున్నారు. క్రీ.శ. 1470 నాటికీ దేవరకొండ, రాచకొండ వెలమ రాజ్యాలు బహమనీ సుల్తాను వశమయ్యాయి. ఒరిస్సా గజపతులు క్రీ.శ. 1455 లో కొండవీడును, క్రీ.శ. 1460 లో ఓరుగల్లును స్వాధీనం చేసుకున్నారు. తెలుగు వారి వైభవం మళ్ళీ తలెత్తలేదు.

పరాయి పాలనలో తెలుగు నేల

క్రీ.శ. 1518 లో బహమనీ ముస్లిం రాజ్యం అయిదు ముక్కలుగా విడిపోయి అహమద్ నగర్, బీజాపూర్, బీదర్, బీరార్, గోల్కొండ అనే రాజ్యాలు ఏర్పడ్డాయి. అంతకుముందే విజయనగర చక్రవర్తి కృష్ణ దేవరాయలు ఒరిస్సా రాజధాని కటకం వరకు దిగ్విజయ యాత్ర చేసి వెనక్కు వెళ్ళాడు. అతని దెబ్బతో తెలుగు ప్రాంతాలపై గజపతుల పట్టు బలహీనపడింది. ఇలా ఆంధ్ర దేశంలో ఏర్పడిన రాజకీయ శూన్యం గోల్కొండ సుల్తాన్ కుతుబుల్ ముల్కుకు ఉపయోగపడింది. అతడు క్రమంగా కొండపల్లి, రాజమహేంద్రి, దేవరకొండ, నల్గొండ, కొండవీడు, కంబం మెట్టు, ఉత్తరాంధ్ర ప్రాంతాలను జయిస్తూ క్రీ.శ. 1543 నాటికి తెలుగునాడు మొత్తాన్ని తన అధీనంలోకి తెచ్చుకున్నాడు. క్రీ.శ. 1336 లో కాకతీయ సేనానులు ఏ ముప్పు నుంచి ఆంధ్ర దేశానికి విముక్తి కలిగించారో, వారి మధ్య అంతఃకలహాల కారణంగా చివరికి మళ్ళీ అదే ముప్పు తెలుగు వారి నెత్తి పైకి ఎక్కి కూర్చుంది. నాలుగు శతాబ్దాల పాటు పరాయి పాలన తెలుగు జాతిపై తాండవించింది. ఈ కాలంలో చివరి 160 సంవత్సరాలు (క్రీ.శ. 1788 - 1948 ) తెలుగు నేలలో కొంత భాగం నవాబు పాలనలోను, కొంతభాగం ఇంగ్లీషు వారి పాలనలోను ఉంది. తెలుగు వారందరూ దాసులే అయినా ఆ ప్రాంతం వారికి, ఈ ప్రాంతం వారికి యజమానులు వేరన్నమాట. నవాబు పాలనలోని ప్రాంతంలో విద్య, ఆర్ధికాభివృద్ధి కుంటుబడింది. అల్పసంఖ్యాకులైన మహమ్మదీయులు ఆధిక్యతతో వ్యవహరిస్తూ హిందువులను హీనంగా చూసేవారు. ఉర్దూ, ఫారసీ భాషలు ఆదరించబడి తెలుగు భాష, తెనుగు దనం అణగ ద్రొక్కబడ్డాయి. ఈ కారణంగా రెండు ప్రాంతాల మధ్య అభివృద్దిలో హెచ్చు తగ్గులు, ఆర్ధికంగా అసమానతలు చోటు చేసుకున్నాయి. ఈ ప్రాంతీయ అసమానతలకు మూల కారణం ఆనాటి కాకతీయ సేనానుల మధ్య అంతఃకలహాలు, వారి స్వార్ధాలు. ఉన్నత స్థానాలలో ఉన్నవారు తగు రీతిలో వ్యవహరించకపోతే అటువంటి వ్యక్తుల పాపాలకు జాతులు బలి అవుతాయి.

డిల్లీలో నిష్ఫలమైన రాజపుత్ర శౌర్యం

డిల్లీ రాజ్యాన్ని బానిస వంశపు సుల్తానులు, ఆ తరువాత ఖిల్జీ, సయ్యద్, లోడీ వంశాల సుల్తానులు మూడు శతాబ్దాలకు పైగా పాలించారు. రాణా సంగ్రామ సింహుడి (సంగ రాణా) కాలంలో చిత్తూరు రాజపుత్ర రాజ్యం బలపడి డిల్లీ రాజ్యాన్ని డీకొనే స్థాయికి వచ్చింది. ఇంతలో ఆఫ్గనిస్తాన్ పాలకుడైన బాబర్ క్రీ.శ. 1526 లో డిల్లీపై దండెత్తి మొదటి పానిపట్టు యుద్ధంలో డిల్లీ సుల్తాను ఇబ్రహీం లోడీని ఓడించి డిల్లీలో మొగల్ వంశపు పాలనను స్థాపించాడు. డిల్లీ సింహాసనాన్ని ఆశిస్తున్న సంగ రాణాకు, బాబారుకు క్రీ.శ. 1527 లో కాణవాహ వద్ద యుద్ధం జరిగింది. ఇందులోనూ బాబారుకే విజయం లభించింది. బాబరు సైన్యంలో ఫిరంగులు ఉన్నాయి. అవి మన దేశానికే కొత్త. మెరుగైన ఆయుధాలు, యుద్ధ తంత్రంలో నైపుణ్యం - వీటికే గెలుపు. యుద్ధ తంత్రాన్ని ఒక కళగా సాధన చెయ్యక పోవడం వల్ల రాజపుత్రుల శౌర్యం, తెగింపు నిష్ఫలమయ్యాయి.

విజయనగర సామ్రాజ్య పతనం

దక్షిణ భారతంలో విజయనగర సామ్రాజ్య ఉన్నతిని సహించలేక క్రీ.శ. 1565 లో అహమ్మద్ నగర్, బీజాపూర్, గోల్కొండ సుల్తానులు ఏకమై ఆ రాజ్యం మీద దండెత్తారు. వారికి, విజయ నగర పాలకుడు అళియ రామ రాయలకు తళ్ళికోట వద్ద భీకర యుద్ధం జరిగింది. విజయనగర సైన్యాలు శత్రువులను చెల్లాచెదరు చేసి తరిమికొడుతున్న సమయంలో రామ రాయలు తన సైన్యం లోని ముస్లిం దళాల ద్రోహం వల్ల శత్రువులకు చిక్కి వధించబడ్డాడు. దీంతో అతని సైన్యాలు వెనుదిరిగి పారిపోయాయి. విజయనగరం పతనమైంది. సుల్తానుల సైన్యాలు ఆరు నెలల పాటు విజయ నగరంలో తిష్ట వేసి నగరాన్ని యథేచ్ఛగా దోచుకున్నారు. నగరంలోని ఇళ్లు, భవంతులు, దేవాలయాలు, అందులోని శిల్పాలు వంటి సమస్త కట్టడాలను ఫిరంగులతో ధ్వంసం చేసి, పూర్తిగా నేల మట్టం చేసి, కళకళ లాడే రాజ్యాన్ని భయంకరమైన స్మశానంగా మార్చి వెళ్లారు.

మన చరిత్రను తెలుసుకుందాం - 8 వ భాగం

మణి కలం నుండి

ధారావాహికం - 8 వ భాగం

-----------------------------------------------------------------------------------

ప్రాచీన క్షాత్ర పరంపర కలిగిన మన భారతీయ సమాజం నిన్న మొన్న కళ్ళు తెరిచినా విదేశీ జాతుల చేతులలో వోడి, వారికి తల వంచి వారి పరిపాలనకు లోబడవలసిన పరిస్థితి ఎందుకు వచ్చింది? ఎలా వచ్చింది? తెలుసుకుందాం? చదవండి ! మన చరిత్రను తెలుసుకుందాం ! ధారావాహిక ప్రతి నెల.

-----------------------------------------------------------------------------------

జయచంద్రుడి పతనం :

పృథ్వీరాజు పరాజయం భారతదేసపు చరిత్రనే మార్చివేసిన ఘట్టం. పృథ్వీరాజు ఫై ఈర్ష్య, శత్రుత్వం వహించి ఉన్న కన్యాకుబ్జ పాలకుడు జయచంద్రుడు అతడి పతనానికి సంతోషించి తన రాజ్యంలో ఉత్సవాలు జరిపించాడు. కానీ ఆ మరుసటి సంవత్సరమే ఘోరీ మహమ్మదు కన్యకుబ్జం ఫై కూడా దాడి చేసి జయచంద్రుదినీ వోడించాడు. ఆ రాజ్యంలో ఉన్న పవిత్ర కసి క్షేత్రంలోని వందలాది దేవాలయాలను కూలగొట్టించాడు. తరువాత ఘోరీ మహమ్మదు తన బానిస, సేనాపతి అయిన కుతుబుద్దీన్ ఐబక్ ను డిల్లీ రాజ్య పాలకునిగా నియమించి వెళ్ళాడు.

కేవలం 200 మంది :

1192 లో భక్తియార్ ఖిల్జీ అనే ముస్లిం వ్యక్తి 200 మంది ముసలి సైనికులను పోగు చేసుకుని హిందువుల పై ద్వేషంతో బీహార్, బెంగాల్ లో పెద్ద ఎత్తున విధ్వంసాలను సాగించాడు. బీహార్ లోని నలందా విశ్వ విద్యాలయం లో గల ఆచార్యులను, విద్యార్థులను నరికి పోగులు పెట్టించి అక్కడ గల విలువైన తాళపత్ర గ్రంథాలను తగుల పెట్టించాడు.

ఘోర విధ్వంసం - యావద్భారత ఆక్రమణ :

కుతుబుద్దీన్ ఐబక్ తో డిల్లీలో బానిస వంశపు సుల్తానుల పాలనా ఆరంభమైంది. తరువాత ఖిల్జీ వంశానికి, తుగ్లక్ వంశానికి, సయ్యద్ వంశానికి, లోడీ వంశానికి చెందినా సుల్తానులు 300 సంవత్సరాలకు పైగా డిల్లీ రాజ్యాన్ని పాలించారు. డిల్లీ కేంద్రంగా తమ ఆధిపత్యాన్ని విస్తరించి క్రమంగా ఉత్తర భారతదేశమంతటినీ తమ అధీనంలోకి తెచ్చుకున్నాడు. అల్లావుద్దీన్ ఖిల్జీ కాలంలో సుల్తానుల ఆధిపత్యం దక్షిణ భారతదేశంలోకి కూడా వ్యాపించింది. అతడి సేనాపతి మాలిక్ కఫర్ (యితడు మొదట గుజరాత్ లో ఒక హిందూ యువకుడు. సుల్తాన్ సైన్యాలు ఇతనిని బంధించి కొజ్జాగా మర్చి బానిసగా సుల్తాన్ కు అప్పగించారు. తరువాత యితడు సుల్తాన్ సైన్యం లోనే సేనాధిపతి అయ్యాడు.) దేవగిరి లోని యాదవ రాజ్యాన్ని, వోరుగల్లు లోని కాకతీయ రాజ్యాన్ని, ద్వార సముద్రం లోని హోయసల రాజ్యాన్ని పతనం చేసి రామేశ్వరం వరకు దాడులు జరిపి అనేక దేవాలయాలను కూలగొట్టి, లెక్కలేనంత సంపదను కొల్లగొట్టి, అసంఖ్యాకులైన హిందువులను బానిసలుగా పట్టుకుపోయాడు. అల్లావుద్దీన్ ఖిల్జీ ఆస్థాన కవి అమీర్ ఖుస్రూ "మన పవిత్ర యోధుల ఖడ్గ ధాటికి ఈ దేశమంతా దావాగ్నికి దగ్ధమైన అరణ్యం వలె అయిపొయింది. ఇస్లాం కత్తులు పారించిన నెత్తురుతో ఈ దేశం నెల తడిసిపోయింది." అని చెప్పుకున్నాడు.

సంఘటితం గా లేని హిందువులు :

వ్యక్తిగత శౌర్యపరక్రమాలలో హిందూ సైనికులు ఎవరికీ తీసిపోకపోయినా వ్యూహ నైపుణ్యం లోను, సైన్య సంచాలనంలోను భారతీయ రాజుల సైనిక వ్యవస్థలు వెనుకబడి ఉండడం వారి వరుస పరాజయాలకు కారణమైంది. హిందూ రాజుల వద్ద వృత్తిరీత్యా సైనికులైన వారితో కూడిన సుశిక్షిత స్థిర సైన్యాలు తక్కువగా ఉండేవి. యుద్ధం వచ్చినప్పుడు చాటింపుల ద్వారా పోగుచెయ్యబడ్డ ఆయుధ ధారులు వారి సైన్యాలలో అధిక సంఖ్యలో ఉండేవారు. ఇలా పోగైన గుంపులు యుద్ధరంగంలో వ్యూహాల ప్రకారం పోరాడడంలోను, సమన్వయము పాటించడంలోను, తగినంత శిక్షణ, అభ్యాసం కలిగి ఉండేవి కావు. ముస్లిం సైన్యాలలో అశ్విక దళాలు ప్రముఖంగా ఉండేవి. ఇవి హిందూ రాజులకు తక్కువగా ఉండేవి. పైగా హిందూ సైన్యాలు ధర్మ యుద్ధ నియమాలను పాటిస్తూ ముఖాముఖీ తలపడి పోరాడేవి. ముస్లిం సైన్యాలు మాయోపాయాలను ప్రయోగిస్తూ యుద్ధం సాగించేవి. పరిపోతున్నట్లు నటిస్తూ హటాత్తుగా వెనక్కు తిరిగి దాడి చెయ్యడం, హిందూ సైన్యాల చుట్టూ తిరిగి వచ్చి వెనుక భాగంలో దాడి చెయ్యడం, ఎదుటి పక్షం ఆదమరచి ఉన్నప్పుడు అనూహ్యంగా దాడి జరపడం మొదలైన పద్ధతులను అనుసరించేవి. పదేపదే పరాజయాలు ఎదురౌతున్నా హిందూ రాజులు తమ యుద్ధ రీతులను మెరుగుపరచుకోలేదు. నిర్బంధంగా ఇస్లాం మతంలోకి మార్చబడిన వారిని తిరిగి హిందూ ధర్మంలోకి తీసుకువచ్చేందుకు హిందూ ధార్మిక నేతలు సంకల్పించలేదు.

ఆంధ్ర దేశం కూడా :

1303 లో అల్లావుద్దీన్ ఖిల్జీ పంపిన సైన్యం కాకతీయ రాజ్యంపై దాడి చేసింది. ప్రతాపరుద్ర చక్రవర్తి సేనాని అయిన కోసగిమైలి ఆ సైన్యాన్ని నేటి కరీంనగర్ వద్ద ఎదుర్కొని వోడించి తరిమివేశాడు. 1323 లో తుగ్లక్ చక్రవర్తి సైన్యాలు మళ్ళీ వోరుగల్లు పై దాడి చేశాయి. కాకతీయ సేనపతులలో రెడ్డి, వెలమ కులాల మధ్య వైషమ్యాలు తలెత్తడం వల్ల ప్రతాపరుద్రుడు వోడిపోయి బందీ అయ్యాడు. కాకతీయ సామ్రాజ్యం పతనమై అంతరించింది. బందీగా చిక్కి డిల్లీకి తరలించబడుతూ ప్రతాపరుద్రుడు మార్గమధ్యంలో ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. ఆంధ్ర దేశం ముస్లిం వశం అయింది. తురక సైన్యాలు ఆంధ్ర దేశమంతటా యథేచ్ఛగా సాముహిక హత్యలు, దోపిడీలు, దేవాలయ ధ్వంసాలు, బలవంతపు మతమార్పిడులు, హిందూ స్త్రీలపై అత్యాచారాలు సాగించారు. ఇది చూసి సహించలేక కాకతీయ సేనానులైన రేచర్ల సింగమనీడు, ప్రోలయ వేమా రెడ్డి, ముసునూరి కాపయ నాయకుడు తెలుగు ప్రజలను సమీకరించి, సైనిక శిక్షణ ఇచ్చి ముస్లిం సైన్యాలపై దాడులు జరుపుతూ క్రమక్రమంగా తెలుగు నేల అంతటినీ విముక్తం చేశారు. వారు క్రీస్తు శకం 1336 లో ఉమ్మడిగా వోరుగల్లుపై దాడి చేసి ముస్లిం సైన్యాలను తరిమివేసి యావదాంధ్ర దేశానికీ ముస్లిం ఆక్రమణ నుంచి విముక్తి కలిగించారు. వోరుగల్లు, అద్దంకి, ఆమనగల్లు రాజధానులుగా ముగ్గురు మూడు రాజ్యాలను స్థాపించుకొని పాలనా సాగించారు.

మొదటిసారి ముష్కరులను అడ్డగించిన తెలుగు నేల - విజయనగర సామ్రాజ్యం :

అదే సంవత్సరంలో (1336) విద్యారణ్యస్వామి మార్గదర్శనంతో హరిహర రాయలు, బుక్క రాయలు విజయనగర సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించారు. ఇది దక్షిణ సముద్ర తీరం వరకు వ్యాపించి రెండున్నర శతాబ్దాలు దక్షిణ భారత దేశానికి ముస్లిం దాడుల నుంచి రక్షణ కల్పించింది. విజయనగర చక్రవర్తులలో ప్రముఖుడు, తెలుగు వారికి ఇష్టుడు శ్రీకృష్ణ దేవరాయలు.

లోకహితం.నెట్ నుంచి సంగ్రహించబడినది

విమాన ప్రమాదంలో నేతాజీ మరణించలేదు

దశాబ్దాలు గడుస్తున్నా.. ఎన్ని కమిటీలు, కమిషన్లు వేసినా... ఎన్ని పుస్తకాలు ప్రచురితమైనా... నేతాజీ సుభాష్ చంద్రబోసు చనిపోయారా? జీవించి ఉన్నారా? చనిపోతే ఎలా చనిపోయారు? అనే మిస్టరీ మాత్రం వీడడం లేదు.

అయితే నేతాజీ స్థాపించిన ఆజాద్ హిందూ ఫౌజ్ (AHF) లో చేరిన తర్వాత నాలుగేళ్ల పాటు ఆ యోధునికి అత్యంత సన్నిహితంగా మెలిగిన నిజాముద్దీన్ అనే వ్యక్తి మాత్రం నేతాజీ విమాన ప్రమాదంలో చనిపోలేదని నమ్మశక్యంగా చెబుతున్నారు. విశేషమేమిటంటే 'నేతాజీ మరణం' పై నియమించిన ఏ కమిటీ కాని, కమిషన్ కాని ఇప్పటికీ జీవించి ఉన్న నిజాముద్దీన్ ను కలుసుకుని వివరాలు సేకరించలేదు. 107 ఏళ్ళ నిజాముద్దీన్ ఉత్తర ప్రదేశ్ లోని అజంగడ్ జిల్లా బిలారియాగంజ్ సమీపంలోని ఇస్లాంపుర గ్రామంలో జీవిస్తున్నారు. ఇటీవల స్థానికంగా గల ఒక సంస్థ వాలంటీర్లు నిజాముద్దీన్ ను సన్మానించారు. 1942 లో ఆజాద్ హింద్ ఫౌజ్ లో చేరిన తాను నేతాజీ వద్ద డ్రైవర్ గా బాధ్యతలు నిర్వహించానని చెప్పారు. 1945 లో జరిగిన విమాన ప్రమాదంలో నేతాజీ చనిపోలేదని నిజాముద్దీన్ పేర్కొంటున్నారు. ఈ విమాన ప్రమాదం జరిగిన మూడు నాలుగు నెలల తర్వాత తాను స్వయంగా కారులో నేతాజీని తీసుకెళ్ళానని అయన చెప్పారు. బర్మా, థాయిలాండ్ సరిహద్దుకు సమీపంలోని సిటాంగ్ పుర నది ఒడ్డున తాను నేతాజీని వదలి పెట్టానని వివరించారు. అలాంటప్పుడు అంతకు ముందే జరిగిన విమాన ప్రమాదంలో నేతాజీ ఎలా మరణిస్తారని అయన ఆశ్చర్యం వ్యక్తం చేశారు. అయితే నది ఒడ్డున తాను వదలిపెట్టిన తర్వాత ఎమైన్దనేది తనకు తెలియదని అయన పేర్కొన్నారు. నేతాజీతో పాటే ఉంటానని తాను అప్పుడు బలవంతం చేశానని, కాని, భారత్ కు స్వాతంత్ర్యం వచ్చాక తిరిగి కలుస్తానని హామీ ఇచ్చి, వెళ్ళిపోవాలని నేతాజీ తనను ఆదేశించారని నిజాముద్దీన్ చెప్పారు. తర్వాత తాను నేతాజీని కలుసుకోలేక పోయానని, ఆయనకు సన్నిహితుడైన స్వామి (పూర్తి పేరు ఎస్.వి.స్వామి) ని మాత్రం తిరిగి కలుసుకుని పదేళ్లకు పైగా అవుతోందని తెలిపారు. స్వామి ఎప్పటికప్పుడు నేతాజీతో సంప్రదింపులు జరుపుతుండేవారని వెల్లడించారు.

నిజాముద్దీన్ కు ఇచ్చిన రిఫాట్రిఏషన్ సర్టిఫికెట్ ప్రకారం రంగూన్ లోని పూర్వ ఆజాద్ హింద్ ఫౌజ్, దాని సంబంధిత సంస్థల 'రిలీఫ్ అండ్ రిఫాట్రిఏషన్ కౌన్సిల్' కు చైర్మన్ గా స్వామి వ్యవహరించారు. ఆజాద్ హింద్ ఫౌజ్ లో నిజాముద్దీన్ కు గల అనుబంధాన్ని వెల్లడించే ఏకైక పత్రం అతని వట్ట ఉన్న రిఫాట్రిఏషన్ సర్టిఫికెట్. 1969 లో భారత్ కు తిరిగి వచ్చిన నిజాముద్దీన్ దక్వ గ్రామంలోని పూర్వికుల ఇంట్లో కొంతకాలం ఉన్నారు. తర్వాత ఇస్లాంపురకు చేరుకున్నారు.

Source : http://www.lokahitham.net/2011/09/blog-post_3571.html

The Godse Dilemma

Gandhi's assassin continues to haunt the RSS of which he had been a member for four years

Rajesh Joshi
Published in Outlook on Apr 27 1998

THE RSS has great difficulty in either acknowledging or rejecting Nathuram Godse. The official line is that the RSS had nothing to do with Godse and he was not a member when he killed Mahatma Gandhi. But only three months ago Professor Rajendra Singh, RSS chief, told Outlook: "Godse was motivated by akhand Bharat. His intention was good but he used the wrong method."

Born in 1908 in the family of a village post master, Godse was drawn to the philosophy of Hindu nationalism. In his early days he participated in stray movements against caste discrimination to "reform Hindu society". He was a moderately educated person, with a fairly good command of English, greatly influenced by the writings of Veer Savarkar, president of the aggressive Hindu Mahasabha. He had also read Dadabhai Naoroji, Tilak and Gokhale.

In 1930, at the age of 22, Godse became a member of the RSS, which was then considered to be an organisation of Marathi Bra-hmin youths. Very soon he carved a niche for himself in the Sangh and became 'baudhik pracharak' (intellectual propagator). His brother Gopal Godse says, "Nathuram had declared before the court that he had left the RSS in 1934 as the then RSS chief was facing a lot of trouble. But he actually never left the organisation." In those days, the RSS didn't maintain a record of the membership, and, therefore, the organisation has little difficulty in disowning Godse. The RSS headquarters in Delhi recently instructed Suruchi Prakashan not to sell any literature on Godse.

A unified India comprising Pakistan, Bangladesh and Myanmar was Godse's dream and in his will he decreed that his "ashes may be immersed in the holy Sindhu river when she will again flow freely under the aegis of the flag of Hindustan." As a member of the RSS, Godse once went on a tour with its founder K.B. Hedgewar. In 1934 he left the RSS because he wanted to transform the RSS—"a cultural outfit"—into an aggressive Hindu political party. At that time, the Hindu Mahasabha was the only "political party of Hindus" which preached militarisation of Hindus. Soon after coming into contact with Savarkar, Godse became a member of the party. Later, he became general secretary of its Pune branch. But gradually he started feeling uncomfortable in the Hindu Mahasabha because he thought Savarkar was being soft on the Congress.

In 1944, Godse along with his friend Narayan Apte launched a newspaper called Hindu Rashtra from Pune to propagate the ideology. He was closely monitoring Gandhi whose efforts to bring about Hindu-Muslim unity infuriated him. Interestingly, when M.S. Golwalkar became RSS chief, he ridiculed Gandhi's stand of "no swaraj without Hindu-Muslim unity". At 5.10 pm on January 30, 1948, Godse fired three shots at Gandhi at Birla Bhavan. His newspaper carried the story of the assassination mentioning the name of its editor as the assassin. Godse and accomplice Apte were hanged in Ambala jail on November 15, 1949.

Source : http://www.outlookindia.com/article.aspx?205425